عیدتان مبارک

امروز نخستین روز از سال 1400 هست. 

چه زود میگذرد این ایام. 

 

چه آسان رفتند عزیزان و ما چشم انتظاریم به رفتن این جاده 

معلوم نیست جاده ی دنیوی ما کی به آخر خط می رسد... 

و امیدوارم دنیای دیگرمان هم تو خاکی نزده باشیم. 

 

خدا رو شکر که خوشحالیم از کنار هم بودن ها. 

کنار هم بودن هایی که گاه آرزوی ما بود روزی و حالا یک توفیق اجباری شده برای همه مان 

 

به امید از بین رفتن این بیماری که ما رو محصور کرده اما باعث شده بیشتر کنار هم باشیم. 

فقط یه جمله هست در ذهنم که مدام تکرار می شود. 

 

دوستت دارم. 

دوستت دارم. 

به وسعت ابرهای احساسم. 

به وسعت سرچشمه ی اشک هایم. 

 

دوستت دارم.