حس می کنم در وبلاگ هایی از جنس بلاگفا که می روم چون فردی لال  . می توانم دیگران را بفههم و بشنوم  و ببینم ولی قدرت  بیان و ابراز تفکرات و استنتاج هایم را ندارم.

و همه و همه ی این ها بخاطر یک چیز ساده است و آن این که کد امنیتی برایم در صفحه ی نظرات نشان داده نمی شود.

و من همچنان در سکوت خودم و چاردیواری وبلاگم برایتان از خودم می نویسم و می گویم.

احتمال دارد تا چند وقت دیگر اسباب کشی کنم به بیان و اینجا متروکه ای شود جهت ابراز های دلتنگی ام .