بانو

این قافله ی عمر عجب می گذرد!! خیلی زود زمان از دست می رود در حالی که به دستانت خیره هستی که هیچ نیاندوختی برای خود.....
امروز عصر با دوستانم رفتیم به اصطلاح پرده خوانی...از شانس بسیار زیادی که همراهی من به دوستانم دست داده بودراننده مسیر رو گم کرده بود و ما با کمی ارفاق کل شهر را یه چرخی زدیم. اونم فکر کنید توی هوای آلوده و لزوم نیومدن به سطح شهر!! ،   از شهرک غرب گرفته تا پاسداران و شریعتی ...تا بالاخره مسیر رو پیدا فرمودند و ما را به سر منزل مقصود رسانیدند!!!
توی این راه کمی هم تلفات مالی داد آقای راننده و کمی هم زد چراغ خطر کنار راه رو با ماشین شکست....آخه از بس دور سر خودمون چرخیدیم اعصابی نمونده بود و توی دور زدن هم که آدم باید مسلط باشه به اعصاب...بنده خدا کمی دلم براش سوخت ولی خب تا ایشون باشه مسیر نمیشناسه قبول نکنه...
جاتون خالی خوب بود....
این روزا بیشتر حس میکنم نیازمند شنیدن و تماشا کردن هستم تا حرف زدن....یه جور بهش میگن نیازمند پتانسیل برای اوج گرفتن....الان من توی یه دوره خط ممتد گیر افتادم باید کاری کنم تا موج سینوس و کسینوس برام ایجاد بشه حتی با قرار گرفتن در قعر.(البته نه هر قعری!!)...چون مطمئنا بعد هر قعر ، یک قله در انتظار است.